Yönetmen: Çağan Irmak
Senaryo: Çağan Irmak
Oyuncular: Deniz Celiloğlu, Aras Bulut İynemli, Aslı Enver, Sumru Yavrucuk
Çağan Irmak'ın Türk sinemasının seyrini değiştiren yönetmenlerden olduğuna inanıyorum. Türk sinemasının yükseliş döneminde komedi filmlerinin arasından sıyrılan Babam ve Oğlum ile hem ciddi bir hayran kitlesi edindi, hem de drama filmlerinin de vizyonda başarı sağlayabileceğini gösterdi. Aslında Türk sinemasına umut aşıladı diyebiliriz. Türkiye'de son dönem yönetmenlerinin içerisinden her kesime hitap edebilen bir yönetmen aynı zamanda, hem tarz sahibi bir yönetmen olarak kabul görüyor hem de geniş kitleleri filmlerine getirebiliyor.
Gelelim yönetmenin son filmine. Tamam Mıyız?'ın ana karakteri Temmuz çizer ve heykeltraş olan, yaratıcı yönü kuvvetli, fazlasıyla duygusal bir karakter. Sevgilisi tarafından terk edilmiş, alkolizm ile savaşan, kendi dünyası ile gerçeklik arasındaki bağları korumakta zorlanan biri. Bir gün rüyasında gördüğü bir yüz, onu bulmasını söylüyor. Çok kısa süre sonra bu yüzün kolları ve bacakları olmayan İhsan'a ait olduğunu fark eden Temmuz, İhsan ile bağ kurmaya çalışıyor.
Çok güzel bir arkadaşlık hikayesi amaçlamış Tamam Mıyız? ile Irmak. Yarattığı iki ana karakter de derin, gerçek ve inandırıcı. Özellikle Temmuz, her detayıyla karşımızda. İkilinin arasındaki sinerji, dostluk, filmin en güzel yanı. Temmuz'un cinsel tercihlerini o kadar göze sokmadan, o kadar gerçekçi veriyor ki, Türk sinemasında işlenmesi çok zor olan bir konuyu böyle naif bir şekilde filme yerleştirmesi hoşuma gitti. Temmuz'un farklılığını eşcinsel olmasına bağlamaması, onun iç dünyasındaki renkleri gösterebilmesi, bizi film boyunca karaktere bu kadar ısındırabilmesi hem ince düşünülmüş detaylarla dolu karakteri yaratan Irmak'ın hem de Temmuz'u ete kemiğe büründüren Deniz Celiloğlu'nun başarısı. Sonunda gerçekten adı gibi sıcak bir karakter çıkıyor ortaya. Aras Bulut İynemli'nin da hakkını yememek gerek, oldukça zor bir rolün altından çok güzel şekilde kalkmayı başarmış.
Ne yazık ki, ana karakterler ne kadar güzelse, basmakalıp kötüler de bir o kadar çiğ kalmış hikayede. Çağan Irmak'ın yan karakterleri bu defa biraz aceleye gelmiş gibi, Çağan Irmak'a yakıştıramayacağım kadar karikatürize. Ne kadar iyi yan karakterler yarattığını, onların da iyi ve kötü yanlarını hikayeye kattığını bilmesem özensiz bir yönetmen zannedeceğim. Özellikle İhsan'ın babası ve komşuları olan genç çok batıyor göze, onların hikayelerinin çözümlenişi bu hissi azaltmıyor, arttırıyor. Sürpriz etkisi yaratmaya ve heyecan katmaya çalışırken fazla zorlanmış bir yan hikaye, filme gölge düşürmüş. Genel olarak filmin sonu ve hikayelerin çözümlenmesi, filme göre çok basit, çok havada. Temmuz'un babası ile olan dialogu aslında hepimizin söylemesini istediği şeyler olmasına rağmen, bir o kadar oturmuyor, bir gariplik hissediliyor. yine çok büyük sözler etmeye meyilli Irmak ama bu defa hikayenin içine yediremiyor bunları, eğreti kalıyor. Ağlatmayı amaçladığı (Sevgili Irmak, biliyoruz artık ne zaman göz yaşlarına oynadığını) sahnelerde ise gözlerim dahi dolmadı.
Irmak'ın yazıp yönettiği filmin esin kaynağı Hakan Günday'ın Kinyas ve Kayra'sı. Filmin hem ilham kaynağı olmuş hem de filmde güzel pasajlarıyla yer alıyor Günday'ın kitabı. Kitabı okumuş olmayı dilerdim izlerken, daha fazla bağlantı kurabilirdim hikayeler arasında gibi hissettim.
Sonuç olarak çıkış fikri, ana karakterleri ve vermek istediği mesajlar güzel filmin ama senaryoda biraz tökezliyor, yarattığı hayal kırıklığı Çağan Irmak'ın çok daha iyisini yapabildiğini bildiğimden. Yine de keyifli bir seyirlik, en azından bu kadar popüler bir yönetmenin Türkiye'de popüler sinema için hala tabu olan konulara bu kadar içtenlikle el atması açısından dahi izlenmesi gereken bir film olduğuna inanıyorum. Yine de çok büyük beklentiler olmadan, televizyon filmi tadında izlerseniz, daha iyi olur.
Beyazperde Puanı: 3.8
Helin'in Puanı: 3.1
Kayıtlar
