Film Günlüğü: Grave Of The Fireflies

Grave of The Fireflies (1988)
#787
Yönetmen: Isao Takahata

Grave of The Fireflies bunca zamandır neden izlenecekler listemde değilmiş diye şaşırdığım bir film, nasıl olmuşsa atlamışım, listemde bile yoktu, şans eseri denk geldim ve izledim. Uzun zaman etkisi silinmeyecek filmlerden. Hem de bir Studio Ghibli filmi olmasından kaliteli anime kokusunun burnumuza gelmiş olması gerekiyor, güzel olacağından şüphe duymaya gerek yok :)

Film, 2. Dünya Savaşı'nda hayatta kalmaya çalışan iki kardeşi anlatıyor. Bu kardeşlerden biri biraz daha büyük olan abi Seita, biri ise küçük bir kız çocuğu olan Setsuko. Aslında daha filmin başında filmin sonunu söyleyenlerden, ancak biraz da gizliyor, nasıl oraya geldiğini, merakı koruyor. 

Filmin başında daha ailesiz kalan çocukların ümitle bekledikleri babalarından haber gelmeyeceğini havasından seziyorsunuz zaten. Sonrasında ise ergenlik çağındaki bir çocuğun tepkileri ve vicdansız ailelerin sonucunda, tek başlarına hayatta kalmaya çalışıyorlar. Gerçek bir hikayeden esinlenmiş film, ancak tamamen bağlı kalmamış hikayeye, spoiler olmasın diye detayını söylemek istemiyorum :)

İzleyenlerin benimle aynı görüşü paylaşacağına inandığım nokta; filmin en önemli silahı Setsuko karakteri. Karakter gerçekten o kadar 4 yaşında ki, sevmemek elde değil, sonra da kendi kardeşinmiş gibi benimsememek. Her ne kadar Burcu, Setsuko'ya olan hayranlığımı küçük kız karakterlerine olan zaafıma bağlasa da, ben bu karakterin yaratılmış en iyi çocuk karakterlerden biri olduğuna inanıyorum. Özellikle bu, savaştan kaçtıktan sonra abisi tarafından yaralanan bir yeri olup olmadığı sorulduğunda, terliğini kaybetmesine üzülmesinde insanın kalbine dokunacak derecede görülüyor. 

Aynı zamanda savaşın çocuklar üzerindeki etkisini, kardeşini sırtlamaya çalışan bir abinin yaşadığı trajediyi ve psikolojisini çok güzel gösteren bu filmi izleyip de ağlamayanlar gözüme gözükmesin. Ben saklamaya çalışa çalışa sessizce süzdürdüğüm gözyaşlarımı en sonunda dayanamayıp hüngür hüngür saldım, pişman değilim, yine izlersem yine yaparım. Kesin.

Biraz üzüleceğiniz kesin ama filmi izledikten sonra çevrenize bakışınızın değişeceği de bir o kadar öyle.  Çok keyifli bir akşamda değil de, yağmur, battaniye ve kahve eşliğinde 1 doz alınması önerilir. (Yağmur sesinden ağladığınızı çaktırmayabilirsiniz bile)

Helin'in Puanı: 8.8 (Beni saymayın kriter olarak bu filmde, duygusalım ben)
IMDb Puanı: 8.4

Sinefillere Not: Gerçek hayatta hikayenin böyle bitmediğini, daha acımasız olduğunu biliyorum, ben sevginin böyle bir şey olduğuna inanmaya devam etmek istiyorum. 1, 2, 3, Tıp.

Film Günlüğü: Monty Python And The Holy Grail

Monty Python and The Holy Grail (1975)
#595
Yönetmen: Terry Gilliam, Terry Jones
Oyuncular: Graham Chapman, John Cleese, Eric Idle

İngiliz komedilerini severim, iyi olduğunda gerçekten hepsini solluyor (Bkz. Coupling).
Bu nedenle Monty Pyton ekibinden iyi bir performans bekliyordum ancak aradan geçen yıllar nedeniyle de bir çok espiriyi anlayamayabileceğim inancı da vardı, neyse ki yanılmışım :) Film sonuna kadar Top 250'yi hak ediyor.

Film Arthur dönemi filmleri ile ilgili bir parodi işin özünde. Gel gelelim diyaloglar o kadar güzel ve manalı, kimi zaman da o kadar saçma ama komik ki, hala hatırlayıp güldüklerim var. (Ni!) O dönem ile ilgili saçmalıklar ile çok iyi şekilde anlatılmış. Özellikle her filmde anlatılan kılıç hikayesine ve Kral Arthur'un neden kral olduğu konusunda köylülerin öyle güzel soruları var ki, tadından yenmez :) Normalde Merlin, Camelot gibi dizileri izlemiş, o döneme ilgisi olan ve bir çok farklı kaynak okumuş, konunun özüne bir miktar hakim biri olarak belki de daha da çok eğlendim. 

Filmde özellikle at kullanılmaması dikkat çekici unsurlardan, onun yerine ellerini bir at sürer gibi kullanıyorlar ve bir yandan arkadan biri iki hindistancevizini birbirine vurarak at sesi çıkarıyor :) Çok saçma ve komik bu olay hakkında baya tartışma da dönüyor filmde, egzotik hindistan cevizlerinin nereden geldiği üzerine ancak aslında bu kullanımın nedeni çok komik olması değilmiş (ki öyle), at kiralayacak kadar bile bütçesi olmayan bir film olmasıymış! 

Yönetmenlere gelince Twelve Monkeys, Fear and Loathing in Las Vegas gibi filmlerin yönetmeni Terry Gilliam'ı görmek beni şaşırttı doğrusu, onun bu ekibin bir parçası olduğunu bilmiyordum. Oyuncular ise müthiş, ve çok ekonomik, her biri 3-5 rolde oynuyor, o kadar ki Micheal Palin 12 karakter birden oynamış. Terry Gilliam da bu karakter bolluğu sayesinde film boyunca 4 kere ölme şansını yakalıyor.

İzlediğim en komik filmlerden biri desem abartmış olmam. Onlar da çok eğlenmiş olmalı diyor insan ancak maddi yetersizliklerden kaldıkları otelde sıcak su için bile yarış yapmışlar, pek doğru değilmiş üzücü bir şekilde. 

Filmi izleyenlere "Ni!" diyerek, izlemeyenleri ise katil tavşanın saldırısı ile tehdit ederek yazımı sonlandırıyorum (Aşağıdan görebilirsiniz ne olduğunu, küçümsemeyin lütfen kendisini). Bol bol güleceğiniz bir akşam için çok iyi seçim. Ekibin Life of Brian filmini de güzel bir akşama saklıyorum.


Helin'in Puanı: 8.7 (Güzel komedi zor zanaat mirim, ondan yüksek not veriyorum)
IMDB Puanı: 8.4

Film Günlüğü: The Third Man

The Third Man (1949)
#221
Yönetmen: Carol Reed
Oyuncular: Joseph Cotten, Alida Valli, Orson Welles

Bu sevgili filmi uygun fiyatlı DVD'lere bakınırken Orson Welles'in çekiciliği ile aldım, puanı ya da ünü hakkında en ufak bir bilgim olmadan. Sonradan fark ettim kendisinin bir IMDb Top 250 filmi olduğunu. Bilmeden ne güzel bir filme sürüklenmişim meğer :)

The Third Man, 2. Dünya Savaşı sonrası Viyana'sında geçiyor. Politik olarak bölgelere bölünmüş ve her biri başka ülke tarafından yönetilen ülkeye bir arkadaşının iş vaadi ile gelen yazarımızın arkadaşını ölü bulması ile başlıyor. Arkadaşının ölümünde şüpheli bir şeyler sezen ve polis tarafından yapılan suçlamalara inanmak dahi istemeyen Holly Martins, giderek girdap gibi olayların içerisine doğru çekiliyor, biraz da inatçı gerçeği öğrenme konusunda. 

Hiç spoiler vermeden söylemem gerekli ki, Orson Welles burada gerçekten muhteşem. Bundan sonrası spoilera girebilir; Orson Welles'in karakteri olabilecek en göz alıcı, en sevilesi kötü karakter. Şeytani havası ve gülüşü ile, yaptıklarına rağmen kızamadan izliyor insan, büyülenmişcesine. Daha net anlatmak için yandaki fotoğrafı da ekliyorum! Filmin bu kadar kısa süresinde yer alıp nasıl en çok o kalıyor akılda, hayret verici :) Filmin çoğunu sırtlayan Joseph Cotten'in karakteri biraz bedbaht ve inatçı haline rağmen biraz sönük biri. Alida Valli'nin gözü kara aşkı da, aşkı sorgulatan şeylerden biri. Onun hakkında daha çok şey öğrendiğinde, o kişinin değişmediğini söyleyerek, aslında aşkın, aşık olunan kişiden daha öte olduğunu gösteriyor, güzel bir nokta. 

Siyah beyaz renklerin içerisinde özellikle ışık oyunları ile görsel bir şölen yaratmayı başarıyor yönetmen & görüntü yönetmeni. Bir akşam Viyana'nın yolları temizlenirken yapılan çekimler esnasında kentin ıslak halinin nasıl da göz aldığını fark edip, buna göre çekim yapmaya başlamışlar, ne iyi etmişler! Filmin senaryosu keyifli ve sürükleyici, sıkılmayacağınızı garanti ederim.

Filmin ardından şu replik yerleşti aklıma, en iyilerden biri;
"After all it's not that awful. Like the fella says, in Italy for 30 years under the Borgias they had warfare, terror, murder, and bloodshed, but they produced Michelangelo, Leonardo da Vinci, and the Renaissance. In Switzerland they had brotherly love - they had 500 years of democracy and peace, and what did that produce? The cuckoo clock."

Bir yerlerde Orson Welles'in bu filmde ilk göründüğü anın, en iyi giriş sahnelerinden sayıldığını yazmıştı, haksız olmadığını izleyince anlıyor insan.

Filmin müzikleri de inanılmaz orjinal, telefon melodim yapmayı planlıyorum, o kadar akılda kalıcı ve güzel :) 

IMDb Puanı: 8.5
Helin'in Puanı: 8.8

Mutlaka izlemek gerekenlerden, şimdi öğrenme sırası sizde, kim bu 3. Adam?

Film Günlüğü: District 9

District 9 (2009)
#1080
Yönetmen: Neill Blomkamp
Oyuncular: Sharlto Copley, David James ve Jason Cope


District 9 çıktığı zaman ilgimi çeken filmlerden biriydi ancak bir türlü fırsat bulamamıştım. DVD'si olduğu için de film gecemizde fırsat yakalmış oldu sonunda. 


Çok farklı bir başlangıç yapıyor ve belgesel tadında neler oldu, kim ne düşünüyor bilgilerini veriyor bize yönetmen ufak ipuçları şeklinde. Belli ki Wikus Van De Merwe bir şeyler yapmış, bir sorunlar olmuş ancak nedir olay diye merak ettirme çabasında bizleri. Sonrasında hikayeye başlıyor ama o başlayana dek bayılmış olabilirsiniz. Kapatsak mı kapatmasak mı oylaması 3 defa yapıldı bu esnada.


Aslında çok güzel anlatıyor bu hikayeyi, çok farklı açılardan ancak başlangıcı gerçekten çok uzun bir bilim kurguya göre. Biraz daha eğlencelik bir şeyler olsun derseniz, bunu sakin zamanlara saklayın derim. 


Ana karakteri oynayan Sharlto Copley gayet iyi bir iş çıkarıyor, değişimini iyi anlatıyor karakterinin, geçişleri, hareketleri çok tutarlı karakteriyle. Ancak biraz daha acı çekmesi gerekiyor gibi hissettim, çok rahat geçirdi sanki süreci? Niye böyle bir şey beklediğimi de bilmiyorum. Yönetmenin ise ilk uzun metrajlı filmi olduğu düşünülürse, gerçekten tebirik etmek gerekli. Diğer karakterlerden ufak uzaylıya bayıldım. Çocuk uzaylı bile olsa çocuk olduğunu o kadar tatlı göstermişler ki, insan tipine rağmen sempati duymadan edemiyor.


Gerçekten kendimize benzemeyenleri nasıl da dışladığımız ve onların zor durumundan yararlandığımızı, nasıl eşit davranmadığımızı çok net bir şekilde gösteriyor District 9, sonunda ise izleyiciye bırakıyor neler olduğunu hikayenin devamında ama herkesin ne istediğini tahmin etmek zor değil. Güzel bir eleştiri filmi olduğu kesin, özellikle normalde toplumdan dışlandıkları zamanlar ile ilgili bir sürü film de çekilmiş olan zencilerin davranışları aslında toplumun genel psikolojisi ile ilgili güzel bir ipucu veriyor.


Yine de ben Top 250'ye koyar mıydım bu filmi, çelişkilerdeyim. İzleyin tabii mutlaka ama inanılmaz etkilendiğimi de söyleyemeyeceğim. Bir şeyler eksikti, ne olduğunu bulamıyorum.


Helin'in Puanı: 7.4
IMDb Puanı: 8.1

Film Günlüğü: Inception

Inception (2010)
#1087
Yönetmen: Christopher Nolan
Oyuncular: Leonardo DiCaprio, Joseph Gordon-Levitt, Ellen Page, Ken Watanabe, Marion Cotillard


Bu filmi anlatmaya nasıl başlayacağımı bilemiyorum açıkçası. Ve nasıl bitirmeyi başaracağımı da.


Filmin yönetmeninin Christopher Nolan olması heyecanlandırmaya yetmişti. Bunun üzerine yaz yaz bitmeyen sağlam oyuncu kadrosuysa filmin tadını tamamlayan baharat çeşnisi olmuş açıkçası. 


Leonardo Di Caprio'ya söyleyecek lafım tükenmiş durumda çünkü beni her filmde biraz daha inandırıyor oyunculuğuna. Bundan sonra ilk izleyeceğim film sinemada gidemediğim Shutter Island olacak. Bu filmde herkes muhteşem olsa da benim ilgimi çeken Juno'da bayıldığım Ellen Page'in varlığı ve kesinlikle favori bayan oyuncum olma yolunda ilerleyen Marion Cotillard oldu. Jeux d'Enfants filminden beri yakın takibindeyim ve her defasında beni hayran bırakıyor. 


Filmden çıktığımda beklediğim yumruk etkisini yaşamadım, daha çok beni düşünceler alemine sürükledi diyebilirim. Tam olarak oldukça küçükken izlememe rağmen hayran kalmış olduğum Memento ve çok geç izleme hatası yaptığım The Dark Knight'taki gibi (Prestige'i halen izlemediğimi de burada itiraf ediyorum). Gerçek ve düş arasındaki sınırı uyandığı ilk anlarda genellikle çizemeyen ve çok fazla rüya gören biri olduğum için, sorgulanacak çok şey geçmiş oldu film sonrasında elime. 


Rüyalarımı manipule edip, uyanıp tekrar uyumak suretiyle onları değiştirmeye çalışırım çoğu zaman. Fakat buna rağmen çoğu rüyamın beğenmediğim ilk sonu daha çok yer eder bende, değiştirdiğim yeni versiyonundan ziyade. Bu nedenle rüyalarımızın sadece bilinçaltı yansıması mı olduğu yoksa bizim de rüyalardan etkilenip etkilenmediğimiz düşünceleri aklımı kurcalıyor. Kanımca "Başlangıç"ın gerçek olma şansı var. Rüyalarımızdan etkilenip, hayatımızda değişiklikler yapıyor olabiliriz. Fakat o kadar yumurta-tavuk problemi ki bu durum, ne kadar düşünsem, kesin bir şey söyleyemiyorum. Rüyalar, kaçışımız, korkumuz, rahatladığımız ve kendimizle karşılaştığımız yerler. Biraz daha fazla hatırlayıp, biraz daha içlerine girebilmek isterdim bu sınırı olmayan dünyaların. Bu kadar rüyaların ruhunu anlayan, oraya sakladığımız aşklarımızı, nefretlerimizi, hislerimizi bunca aksiyona rağmen hiç ıskalamadan derin derin anlatabilen bir film olması sayesinde, eksik bulamıyorum. Sadece rüyalara ve Christopher Nolan'ın anlatım gücüne biraz daha hayran oluyorum.


Sonu ise, tam bir şaheserdi. Ben ne kadar optimist olsam da, çelişkilerle boğuştum kapanıştaki depresif müzik nedeniyle. Saatlerce yorum yapılabilecek nitelikte, sadece ne hissettiğinizle sizi memnun edecek çözümü bulabileceğinize inanıyorum. Benim sonum mu? Bana kalsın :)


Aksiyon sahneleri zaten aklımı başımdan aldı, buna rağmen bu kadar dolu, bu kadar derin bir film... Öncelikle uzun süredir takip ettiğim için inanılmaz büyük bir beklentiyle gittim filme. Vizyona girdikten 2 hafta sonra gittiğim için de beklentim ve sabırsızlığım artmıştı. Buna rağmen beklentilerimin üzerindeydi film. Hayran kaldım, ve puan kıracak bahane bulamadım, aramak da istemedim.


Ne yazdım ama! Daha da yazasım var ama! Neyse :)


Helin'in puanı: 9.8
IMDB Puanı: 9.0

Film Günlüğü: One Flew Over the Cuckoo's Nest

One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975)
#591
Yönetmen: Milos Forman
Oyuncular: Jack Nicholson, Louise Fletcher, Danny DeVito, Christopher Lloyd, 


Filmin tagline'ı her şeyi anlatıyor aslında: "If he's crazy, what does that make you?"


Bu film bittiğinde aklımdan geçen, ve takılı kalan kelime: stunning


Başka bir şekilde anlatmam mümkün olmaz sanırım. Deli olmadığına inanarak izlediğim R.P. McMurphy, sadece hapishaneden yırtmak için orada gibi görünse de, diğerlerinin dış dünyaya karşı olan cesaretsizliğini keşfettikçe, onlara enerji veriyor. Ama bence, tüm o şok edici finale sebep olan uyuyakalış, orada, delilerin arasında kendisini mutlu, huzurlu ve serbest hissettiğini gösteriyor. 


Her bir hastanın karakteri, birbirleriyle etkileşimi süper işlenmiş. Biraz sakin, biraz deli dolu izledikten sonra filmi, acı içinde, özgürlük içinde bırakıyor insanı, gerçek deliliği sorgulamak için. 


Acaba bunca kural koyarak hayatımıza, her şeyi, herkesi aynı kalıba sokmaya çalışan biz "deli olmayanlar" mı deliyiz aslında acaba da, içinden geldiği gibi davranan, hayal dünyasında yaşayanlar mı dışarıda olması gerekenler? Böyle sorularla, ekrana bakakalıp tamamladım filmi, bir şey çöktü içime, bir yanım hafifledi, o son, muhteşem kaçış sahnesini izlerken. 


Sonuç: Bu kadar geç izlemekle büyük hata etmişim, tam bir efsane! Portfolio ahalisinden izlemeyenler öne çekmeliler bu filmi. Ama halen Shawshank Redemption favorim..


Bu nedenle:


IMDB Puanı: 8.9
Helin'in puanı: 9


İzleyenler için son not: Afiş muhteşem değil mi sizce de?

Film Günlüğü: The Departed

22 Haziran


The Departed (2006)
#1049
Yönetmen: Martin Scorsese
Oyuncular: Jack Nicholson, Leonardo Di Caprio, Matt Damon


Bu film de her zamanki üşengeçliğimin kurbanı listede bekliyordu sırasını. Aksiyon alma vakti gelince, ilk ona verdim bu şansı.


Leonardo Di Caprio'nun toyluk dönemini nasıl atlatıp gerçek bir oyuncu olduğunu Blood Diamond filminde görmüş, hayran kalmıştım. Martin Scorsese gibi usta bir yönetmenin onda bu kadar ısrarcı olmasından da anlamak gerekli. Jack Nicholson, tüm hayranlığıma rağmen Frank Costello rolüyle beni bir kez daha şaşırtmayı başarıyor, iyi oyunculuğuna. Bir defa daha tam bir deli olduğunu düşünüp, tekrar bayılıyorum bu adama. Matt Damon'a karşı ise garip bir sevememe durumu yaşıyorum. Çok iyi bir oyuncu, rolleri üzerine inanılmaz yakıştırıyor, o tedirgin haller, bazı durumlarda kendisini düşünerek başkalarını sattığı anları karaktere yedirişi. Anthony Minghella'nın The Talented Mr.Ripley'inden beri çok güzel kotardığını gördüm hep bu rolleri. Ama nedense, bir şeyler eksik, bulamıyorum. Hep filmin renksiz görünen ama aslında her şey başının altından çıkan silik karakterlerine ısınamıyorum. Belki de tüm amaçladığı da budur aslında.


Film uzun, sıkıcı bir uzunluk değil ama filmi izlerken o kadar çok olay olmuş, zaman geçmişti ki, daha filmin yarısında olduğumu gördüm. Sonunda biri diğerini yenecek gözüyle bakarak izlediğim için, haksızlık etmiştim filme. Şaşkın, dumur olmuş ama filmden inanılmaz keyif almış bir şekilde kalakaldım ekran karşısında. Hak verdim aldığı ödüllere. Mark Wahlberg'in karakteri tüm resmi tamamlıyor, kitabı kapatıyor sanırım.


Martin Scorsese bu film ile Best Achivement in Directing Oscar'ını almıştı, helal olsun.
Bir wouw! filmi olamadı benim için ama, sevdim, oyunculuklar, yönetmenlik başarısı ile gerçekten yer etti bende.


IMDB Puanı: 8.5 (Top 250: #51)
Helin Puanı: 9